[ARaNdeLaS]

Martes, 07 de Marzo de 2006

Anoitece no meu ventre

Despedíronse as horas unhas de outras.
Temblaron catro segundos sobre a agulla do reloxo.

Era demasiado tarde.
Máis ben, sempre era demasiado tarde.

A pequena bolboreta vivía entre recordos e esquecía o presente nun suspiro. Os momentos saltaban uns sobre outros nunha carreira que se perdía. Esperaba tanto o futuro que se disolvía nun album de fotos que xa non se podían modificar. Aí quedaban grabados cada aleteo.

Sempre era demasiado tarde para volver atrás e recuperar as bágoas que quedaran no pétalo de cada flor.

A pequena bolboreta mirou pola fiestra.



Non era capaz de mirar as gotas de chuvia.
Sempre era demasiado tarde para vivir o raio de sol. Había un futuro de nubes dispersas que tapaban as estrelas, e fotos de bágoas de chuvia amontoadas en charcos sobre pedra.

A pequena bolboreta non era capaz de vivir máis así. Unha vez máis deixou que o presente a atrapara irremediablemente. Un aleteo. Dous.
Xa non tiña forzas para loitar contra o futuro. As luces reflexadas nos charcos de chuvia lle facían dano.

Sempre era demasiado tarde para vivir. E así sen darse conta, a pequena bolboreta convertiuse en eterno pasado.

Dous tic-tacs que se desmaiaron.
O tempo parouse só para a ver marchar.

Por: RaZoN? | SuRReaLisMos | Comentarios (2) | Referencias (0)