[ARaNdeLaS]

Luns, 01 de Maio de 2006

CanTAs CouSas Se PerDeRoN

Escondida entre as nubes do teu cabelo, agarrada con forza, espreitando cos ollos moi abertos. Deslumbrada pola luz, agatuñando e saltando, facéndoche cóxegas cos pés.

Deitada á sombra, vendo como o vento move con forza as horas sobre a túa cabeza...

Aquela Idea pecha os ollos, e alédase de haber saltado a barreira.
Está mellor afora. Gústalle o sol e a brisa.

As veces ten medo de caer, de abandonarte sen querelo, de que non sexas capaz de continuar sen ela. Pero é unha idea prudente, entende a súa importancia e xamáis te abandonaría. A pesar de que unha noite de insomnio non puido evitar namorarse dunha pequena estrela perdida no ceo.

E pensaba que aquelo que vía do seu amor tan lonxe, era tan só o cadáver do tempo viaxando polo espacio. E a lúa non podía evitar tentar achegarlle un pano para secar as súas bágoas.

A Idea que vive no teu pelo, a máis libre de todas, ten un lunar precioso que namora ó vento.

Por: RaZoN? | SuRReaLisMos | Comentarios (3) | Referencias (0)